ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Τρίτη, 25 Αύγουστος 2009 09:54
PDF Εκτύπωση E-mail
ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ

Το κουτάβι στο σπίτι!


Την πρώτη μέρα στο σπίτι,έχουμε ένα κουτάβι που αποχωρίζεται αιφνίδια από την μάνα του και την παρέα των αδερφών του. Φυσικό επακόλουθο να κλαίει ασταμάτητα, μιας και αισθάνεται μόνο και απροστάτευτο. Από εμάς εξαρτάται , με τα χάδια και την σιγανή φωνή, να του εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη. Το σπίτι του,καθαρό, σε ζεστό μέρος,μετά από απολύμανση για παράσιτα και με μαλακά πανιά για κρεβάτι, θα το βοηθήσει στον εγκλιματισμό. Το κουτάβι χρειάζεται πολλές ώρες ελευθερίας και παιγνιδιού,ιδιαίτερα αν δεν υπάρχουν άλλα σκυλιά κοντά. Θα προσπαθήσουμε από τις πρώτες μέρες, να έχουμε σταθερό ωράριο στην ελεύθερη εξάσκηση. Τα κουτάβια έχουν το δικό τους "ρολόϊ" και συνηθίζουν γρήγορα το σταθερό ωράριο, κάνοντας υπομονή μέχρι να έλθει η ώρα να του για παιγνίδι ή για την εκπαίδευση αργότερα.

Η περίοδος προσαρμογής τελειώνει σε δύο το πολύ εβδομάδες. Η αυστηρότητα θα εξαντλείται σε απλές επιπλήξεις με λίγο δυνατότερο τόνο. Η επίπληξη θα είναι μόνο ακριβώς την στιγμή που γίνεται η "κακή" πράξη και όχι αργότερα. Θα είναι πάντα μονολεκτική "ΜΗ!!" και όχι του τύπου "Ρε δεν σου είπα μη το ξανακάνεις" κλπ! . Πολύ καλό παράδειγμα είναι το σύνηθες φαινόμενο στους κυνηγοτόπους: Ο κυνηγός φωνάζει νευριασμένος το σκυλί του να έλθει κοντά του, αυτό συνεχίζει να τρέχει προς άλλη κατεύθυνση σαν να ήταν "κουφό", και όταν επιτέλους μετά από άγριες φωνές και αρκετή ώρα ο σκύλος κάνει το "λάθος" και έρχεται κοντά, τρώει της χρονιάς του! Κατα πάσα πιθανότητα, αυτό συμβαίνει από τότε που το σκυλί ήταν ακόμη κουτάβι, και το σκυλί γνωρίζει καλά ότι, όταν θα πάει κοντά στο "αφεντικό" θα τις φάει, γι'αυτό αναβάλει όσο μπορεί την γνώριμή του τιμωρία!! Αυτό, καλό θα ήταν να το θυμόμαστε πάντα, γιατί θα μας χρειαστεί και αργότερα.

Καλό είναι, ένα από τα κύρια παιγνίδια μας με το κουτάβι, να είναι το τοπάκι του Τένις. Το πετάμε, και περιμένουμε η έμφυτη περιέργεια του κουταβιού, να το ωθήσει να ακολουθήσει το τόπι και να το πιάσει! Αν το κάνει, θα καθίσουμε κάτω και θα το καλούμε συνεχώς κοντά μας, με σύντομα μόνο παραγγέλματα:ΦΕΡΤΟ-ΑΖΟΡ(το όνομά του!) Αν δεν το κάνει, δεν το μαλώνουμε ποτέ, αλλά πηγαίνουμε και πέρνουμε εμείς το τόπι και σε λίγο το ξαναπετάμε λίγα μέτρα, αφού πρώτα το κουνήσουμε χαϊδευτικά για λίγο, μπροστά στην μύτη του. Στις περισσότερες περιπτώσεις, και με υπομονή σε λίγες μόνο προσπάθειες, το κουτάβι θα πιάνει εύκολα το τόπι και θα το φέρνει χαρούμενο, περιμένοντάς μας να το ανταμείψουμε με άφθονα "μπράβο Αζόρ" . Προσοχή όμως, το τόπι θα το πετάμε για λίγο χρόνο μόνο, 3 έως 4 φορές στην αρχή, και λίγες περισσότερες αργότερα. Δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος, να βαρεθεί αυτό το παιγνίδι το σκυλάκι μας .


Η ΥΠΑΚΟΗ
• ΚΑΤΣΕ
Το σκυλάκι μας είναι ήδη 4 μηνών, και είναι ο κατάλληλος χρόνος να αρχίσουμε τα μαθήματα Υπακοής.
Αρχίzουμε λοιπόν με το σκυλί δεμένο με αρκετά μακρύ λουρί , και πιέζοντας το πίσω μέρος της πλάτης του ,απαλά αλλά σταθερά πάνω από την ουρά, θα του επαναλαμβάνουμε το παράγγελμα κάτσε. Με την πίεση θα λυγίσουν τα πισινά πόδια και το σκυλί θα κάτσει. Tότε το χαϊδεύουμε για να αισθάνεται ασφάλεια και μουρμουρίζουμε συνεχώς "μπράβο-μπράβο". Το κουτάβι πρέπει να μείνει σ'αυτή την θέση, για λίγα μονο δευτερόλεπτα,και μετά θα το αφήνουμε ελεύθερο, δίνοντας το παράγγελμα "φύγε".Καλό είναι από τώρα ,στην αρχή αυτών των ασκήσεων, να συνδυάζουμε το παράγγελμα "φύγε", με τέντωμα του χεριού με τον δείκτη μας προτεταμένο, αριστερά ή δεξιά και ταυτόχρονη κίνησή μας στην ίδια κατεύθυνση. Συγχρόνως, μετά από λίγες μέρες, εφαρμόζουμε και την παραλαγή του παραγγέλματος κάτω.Όταν συνηθίσει το κουτάβι στο "κάτσε", δίνουμε το κάτω,πιάνοντας απαλά τα μπροστινά του πόδια, τα τραβάμε σιγά-σιγά προς τα εμπρός,αναγκάζοντάς το να ξαπλώσει. Τα παραγγέλματα θα είναι πάντα τα ίδια,μονολεκτικά , με σιγανή επίμονη φωνή και πάντα θα το επιβραβεύομε με πολλά χάδια και "μπράβο".Όταν θα αρχίζουμε κάποια άσκηση, θα πρέπει πάντα να τελειώνει όπως εμείς προστάζουμε. Ποτέ δεν θα μένει στην μέση ή θα αφήνουμε το σκυλί να νομίζει ούτε για μια στιγμή, ότι θα του περάσει κάποια ανυπακοή!

Αφού το κουτάβι μάθει καλά να εκτελεί τα δύο βασικά αυτά παραγγέλματα,πρέπει τώρα να συνηθίσει να μένει στο"κάτσε" ή στο "κάτω", ενώ εμείς θα είμαστε σε απόσταση και όση ώρα του επιτρέπουμε. Για να το πετύχουμε αυτό, βάζουμε το σκυλί στην επιθυμητή στάση,το χαϊδεύουμε πρώτα για λίγο,και κρατώντας χαλαρά το λουρί αρχίζουμε να γυρίζουμε σιγά-σιγά γύρω του, υψώνοντας ταυτόχρονα το χέρι με την παλάμη τεντωμένη και στραμένη προς το μέρος του.Αν δοκιμάσει να κουνηθεί,του δίνουμε το πάλι το παράγγελμα "κάτσε" ή "κάτω". Το σκυλάκι θα μείνει ακίνητο και η άσκηση θα τελειώνει όπως πάντα, με πολλά "μπράβο" και το "φύγε".Επαναλαμβάνω εδώ για να γίνει κατανοητό, οτι οι ασκήσεις θα είναι μόνο μερικές φορές την ημέρα (ανάλογα με την υπομονή του κουταβιού) , λιγόλεπτες σε διάρκεια στην αρχή και προοδευτικά θα αυξάνουμε τον χρόνο που θα μένει το σκυλί ακίνητο και την απόσταση που θα απομακρυνόμαστε.Θα διακόπτονται δε με αρκετά μεγάλα διαλείματα ελεύθερου τρέξιμου και απαραίτητου παιγνιδιού μαζί μας! Αν εφαρμόσουμε προσεκτικά και με πρόγραμμα τα παραπάνω, θα διαπιστώσουμε οτι σε λίγες μέρες, θα αρκεί να σηκώνουμε το χέρι μας και το σκυλάκι θα κάθεται ακίνητο χωρίς παράγγελμα!

Είναι πλέον η ώρα να αφήσουμε το λουρί,και να αρχίσουμε να απομακρυνόμαστε, με μικρά βήματα προς τα πίσω. Αν το σκυλάκι σηκωθεί, θα γυρίσουμε μαζί του πίσω στην θέση που το βάλαμε και μαλακά θα το διατάξουμε πάλι από την αρχή να μείνει στην θέση του, επαναλαμβάνοντας κατόπιν την κίνησή μας. Αν μείνει στην θέση του, θα απομακρυνθούμε την πρώτη φορά ,μονο 3-4 μέτρα και θα το πλησιάσουμε πάλι, έχοντας πάντα σηκωμένο το χέρι μας. Όταν το ζυγώσουμε, τελειώνουμε την άσκηση όπως προαναφέραμε, επιβραβεύοντάς το πάντα, ακόμη και με λίγη τροφή που του αρέσει! Όσο προοδεύει στις ασκήσεις, αυξάνουμε την απόσταση και συγχρόνως, γυρίζουμε πλέον και την πλάτη μας. Το κουτάβι πια θα ξέρει, οτι σε λίγο θα γυρίσουμε κοντά του και θα το αφήσουμε ελεύθερο.

Εδώ περίπου είναι που θα αρχίσουμε να του δίνουμε το παράγγελμα από απόσταση. Φωνάζουμε το όνομά του και το παράγγελμα "κάτσε" ή "κάτω" ( Αζόρ κάτω) ,από λίγο μακρυά του,σηκώνοντας το χέρι μας.Αν το σκυλάκι υπακούσει, κάνουμε την γνωστή του κίνηση, απομάκρυνση ,περιμένουμε λίγο και "φύγε". Αν δεν καθήσει, επαναλαμβάνουμε την διαταγή με πιο δυνατή φωνή και επιτακτικό ύφος. Συνήθως, το κουτάβι υπακούει αυτή την φορά και όλα πάνε καλά, αν όμως δεν το καταλάβει, ξεκινάμε πάλι απ'την αρχή, το ζυγώνουμε σιγά, χωρίς φωνές και μαλώματα, και το αναγκάζουμε να καθήσει ,εκτελώντας την άσκηση. Μετά από λίγες φορές, αυξάνουμε πάλι κατά τον ίδιο τρόπο προοδευτικά την απόσταση και τον χρόνο της άσκησης Όταν πλέον έχει συνηθίσει να κάθεται με την διαταγή από απόσταση, δοκιμάζουμε το εξής, φωνάζουμε το όνομα του σκύλου, σηκώνουμε το χέρι πρώτα και κατόπιν δίνουμε το παράγγελμα "κάτω". Πολύ γρήγορα το κουτάβι που έχει συνηθίσει την κίνηση του χεριού μας, θα υπακούει πριν ακόμη ακουστεί το "κάτω" . Οι καθημερινές αυτές ασκήσεις με τα απαραίτητα μεγάλα διαλλείματα, θα κάνουν το νέο μας σκυλάκι να κάθεται με το παράγγελμα η μόνο το χέρι μας, και για όση ώρα εμείς του επιτρέπουμε, ακόμη κι'αν βρισκόμαστε πολλά μέτρα μακρυά του!!

Απόρτ- τα πρώτα μαθήματα
• Η θηραματοφορία (Απόρτ) ως ένστικτο
Υπάρχουν αρκετές κυνηγετικές φυλές που έχουν σαν βασικό προτέρημα την θηραματοφορία, τα "Retrievers". Γι'αυτά τα σκυλιά, η εκπαίδευση είναι πολύ εύκολη υπόθεση και δεν χρειάζονται πολλά μαθήματα. Οι φυλές αυτές , έχουν μια εκπληκτική ικανότητα να "μαρκάρουν" πρώτα την περιοχή που έπεσε το θήραμα και μετά να το βρίσκουν αλάνθαστα σχεδόν και να το φέρνουν στον κυνηγό! Μπορούν να μαρκάρουν δε συγχρόνως περισσότερα του ενός θηράματα, και να απορτάρουν από τα νερά με καταπληκτική ευστοχία! Μυρίζουν ακόμη και την διαδρομή της τραυματισμένης πάπιας ,από το ελάχιστο ίχνος οσμής που αφήνει στην επιφάνει του νερού, καθώς προσπαθεί να κρυφτεί στα καλάμια! Τέτοια σκυλιά είναι ευρέως διαδεδομένα στην Αγγλία, όπου απαγορεύουν στα Πόϊντερς και Σέττερς να πιάνουν θήραμα στο στόμα τους, φοβούμενοι την χαλάρωση στην φέρμα που είναι και το κύριο προσόν τους. Εμείς βέβαια ,και γενικότερα στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν συμφωνούν με την άποψη των Άγγλων και μαθαίνουμε σε όλα τα κυνηγετικά σκυλιά φέρμας την θηραματοφορία.Γι' αυτόν τον λόγο, και εμείς όταν πρόκειται να εκπαιδεύσουμε τέτοιον σκύλο(ευρείας έρευνας), θα δείξουμε μεγάλη προσοχή και θα ήταν καλό να αρχίσουν τα πρώτα μαθήματα με το μαξιλαράκι ,όπως θα εξηγήσω παρακάτω, και αρκετά αργότερα, όταν θα σταθεροποιήσουν καλά την φέρμα τους, να συνεχίσουν τις υπόλοιπες ασκήσεις του Απόρτ.

Εκτός όμως απο τα "Retrievers", και μερικές φυλές φέρμας ,μαθαίνουν πολύ γρήγορα να φέρνουν το θήραμα, λόγω της επιλεγμένης διασταύρωσης των ατόμων που είχαν αυτό το προσόν ,σαν επιθυμητό, Π.Χ. τα "Κούρτσχααρ", "Ντράτχααρ", "Επανιέλ Μπρετόν" κλπ. Εμείς θα ακολουθήσουμε έναν γενικό πρόγραμμα ασκήσεων, με την παραπάνω επιφύλαξη για τα Πόϊντερς και Σέττερς.
Σαν γενικό απαράβατο κανόνα θα ξέρουμε ότι:
I. Ποτέ δεν αρχίζουμε μάθημα απόρτ με ζωντανό ή ψόφιο θήραμα, η αρχή γίνεται με μαξιλαράκι.
II. Ποτέ δεν ξεκινάμε τα μαθήματα ,αν ο σκύλος δεν περάσει με επιτυχία την Βασική εκπαίδευση Υπακοής.

• Το Μαξιλαράκι
Στην αρχή αυτών των άρθρων, είχα αναφέρει το παιγνίδι με το τοπάκι. Αν λοιπόν "παίξαμε" αρκετά με το σκυλάκι μας, τώρα που ήλθε η ώρα των ασκήσεων της θηραματοφορίας θα είναι πολύ ευκολότερα. Όπως και να έχει όμως, θα αρχίσουμε με ένα μαξιλαράκι από αρκετά σκληρό ύφασμα (τεντόπανο), 12 επί 25 εκ. που θα το γεμίσουμε με πούπουλα,ξερά χόρτα και λίγες μικρές πέτρες για να έχει αρκετό βάρος.

Όλοι οι εκπαιδευτές απαγορεύουν αυστηρά στα σκυλιά την θηραματοφορία χωρίς παράγγελμα. Πρέπει δηλ. το σκυλί να μένει ακίνητο με τον πυροβολισμό, και όταν δοθεί η διαταγή "απόρτ" ,να πηγαίνουν να βρούν και να φέρουν το θήραμα. Αυτό βέβαια έχει πολλά πλεονεκτήματα, αλλά εγώ από την κυνηγετική μου εμπειρεία, έχω σημειώσει ένα βασικό ελλάτωμα. Αν είμαστε σε κυνήγι πέρδικας και το πουλί είναι τραυματισμένο, πράγμα πολύ σύνηθες σ'αυτό ειδικά το κυνήγι, έχουμε λίγες πιθανότητες να το βρούμε, αν ο σκύλος δεν τρέξει αμέσως πίσω από το πουλί!. Τα λαβωμένα πουλιά,ειδικά στο φτερό,τρέχουν στον κατήφορο συνεχώς, και ο σκύλος μας δεν είναι βέβαια και τέλειος ιχνηλάτης για να τα ακολουθήσει από την οσμή στο έδαφος. Για τον λόγο αυτό, δεν εκπαίδευσα κανένα μου σκυλί στην ακινησία μετά τον πυροβολισμό. Εδώ όμως θα περιγράψουμε την σωστή για όλους τους επαγγελματίες μέθοδο εκπαίδευσης στην ακινησία, λόγω του ότι είναι πολύ χρήσιμη σε πολλά άλλα κυνήγια και ο καθένας ας διαλέξει ,ανάλογα με τι κυνήγια προτιμά.

Θα ξεκινήσουμε τα πρώτα μαθήματα, όταν πλέον το σκυλί μας έχει μάθει καλά όλες τις ασκήσεις της Βασικής εκπαίδευσης και είναι 6-7 μηνών. Είμαστε στον γνωστό του χώρο των πρώτων ασκήσεων, του δίνουμε για λίγο το μαξιλαράκι να παίξει και μετά, το βάζουμε στην θέση "κάτω" και το πετάμε λίγα μέτρα μακριά. Το σκυλί φυσικά θα μείνει ακίνητο περιμένοντας το νεύμα μας ή κάποιο παράγγελμα. Δείχνουμε με το χέρι τεντωμένο το μαξιλάρι και φωνάζουμε το όνομά του και "φέρτο" ή "απόρτ" (Αζόρ-φέρτο).Αν ξέρει λίγα απ'το τόπι, θα τρέξει να το πιάσει και θα το φέρει, αν όμως το πιάσει και δεν δείξει διάθεση να το φέρει, εμείς δεν πάμε ποτέ να του το πάρουμε, αντιθέτως γυρίζουμε την πλάτη μας και απομακρυνόμαστε με σιγανά βήματα, λέγοντας συνεχώς" φέρτο". Το σκυλί μάλλον θα μας ακολουθήσει με το μαξιλάρι στο στόμα, τότε θα γυρίσουμε και θα του το πάρουμε απ'το στόμα λέγοντας συνέχεια μπράβο - μπράβο!!. Αν δεν πάει καθόλου στο μαξιλάρι, θα το βάλουμε πάλι κάτω, θα του το ξαναδόσουμε λίγο στο στόμα και θα επαναλάβουμε υπομονετικά την άσκηση. Το σκυλάκι γρήγορα θα το καταλάβει και θα πάει να το πάρει. Υπάρχει και η περίπτωση να μην ανοίγει το στόμα του εύκολα, γιατί θέλει να το κρατήσει. Τότε βάζουμε την παλάμη μας πάνω απ'το ρύγχος του και κλείνουμε τα δάκτυλα μας στην βάση της σιαγόνας, πιέζοντας όσο χρειαστεί τα χείλη του πάνω στα δόντια, λέγοντας "άστο-άστο". Ο ελαφρός πόνος που του προκαλούμε θα το κάνει να το αφήσει στο άλλο μας χέρι. Οι επανάληψη της άσκησης θα κάνει το σκυλάκι μας να πηγαίνει αμέσως να φέρνει το μαξιλάρι, ξέροντας οτι όταν μας το δώσει , απ'την μια θα έχει την γνωστή του επιβράβευση (Μπράβο,Χάδια,Μπισκότα) και απ'την άλλη έτσι θα συνεχιστεί το ωραίο αυτό παιγνίδι με το αφεντικό! Όταν η άσκηση γίνεται γρήγορα και χωρίς κανένα πρόβλημα, θα προχωρήσουμε στα δυσκολότερα.



Απόρτ, τα πιο δύσκολα!
• Απόρτ στο βουνό!

Αφού μάθαμε καλά την επαναφορά του μαξιλαριού στον μικρό χώρο της αρχικής εκπαίδευσης, θα πάμε τώρα στους χώρους που κάνουμε τον περίπατο και τις ασκήσεις "ψάξε", δηλ σε κάποιο ανοικτό χώρο,βουνό,πλαγιά,χωράφια. Εκεί οι ασκήσεις σας θα γίνονται με τον ίδιο τρόπο, πρώτα "κάτω", πετάμε το μαξιλαράκι, και δίνουμε το παράγγελμα,"φέρτο",αλλά τώρα θα αυξήσουμε σταδιακά την απόσταση που θα το πετάμε, και σιγά-σιγά,αν όλα πηγαίνουν καλά, θα προσπαθούμε να πετάμε το μαξιλαράκι σε δυσκολότερα μέρη, όπως χόρτα ψηλά ,πίσω από μικρούς θάμνους κλπ. Αν δυσκολεύεται το σκυλί να το βρεί, το βοηθάμε με το παράγγελμα "ψάξε" που όπως έχουμε πει το ξέρει καλά, δείχνοντάς του συγχρόνως το μέρος. Το μαξιλάρι έχει ήδη αποκτήσει την γνωστή στον σκύλο μυρωδιά και δεν πρέπει να έχει πρόβλημα να το βρεί. Δυσκολεύουμε προοδευτικά την άσκηση, πετώντας το μέσα στους θάμνους, πίσω από χαμηλά εμπόδια,δηλ. σε μέρος που να μην το βλέπει, ώστε να αναγκάζεται να χρησιμοποιεί την όσφρηση. Μπορούμε ακόμη να βάζουμε κάποιον "βοηθό" να κρύβει το μαξιλάρι, (δεν το κάνουμε εμείς, για να μην αφήνουμε την γνώριμη μυρωδιά μας), και βοηθάμε πάλι στην αρχή το σκυλάκι, βάζοντάς το να ψάξει αντίθετα απ'τον αέρα, αν είναι δυνατόν, προς την κατεύθυνση που κρύψαμε το μαξιλάρι.

• Απόρτ με τουφεκιά!
Αν έχουμε ήδη περάσει την εκπαίδευση της "τουφεκιάς" (θα την μελετήσουμε σε επόμενο άρθρο), μπορούμε άφοβα να εφαρμόσουμε τώρα το απόρτ με την τουφεκιά και παράγγελμα φυσικά. Έχουμε έτοιμο το πιστολάκι, και πετώντας το μαξιλάρι μακριά, πυροβολούμε και μετά δίνουμε το παράγγελμα "φέρτο".Οι ασκήσεις με το πιστολάκι, είναι ίδιες με τις απλές που ξέρει ήδη το σκυλί, και δεν χρειάζεται να τις επαναλάβουμε εδώ.

Όποιοι έχουν όρεξη και χρόνο,μπορούν ακόμη να φιάξουν αυτοσχέδιους μικρούς καταπέλτες. Ξύλινη βάση,μικρά ευλύγιστα κλαδιά και κάποιου είδους σκανδάλη που θα τα ελευθερώνει, δεμένη σε μακρύ λεπτό σχοινάκι. Τραβάμε το σχοινάκι, το μαξιλάρι "πετάει", πυροβολούμε με το πιστολάκι και μετά από όσο χρόνο εμείς θέλουμε, δίνουμε το παράγγελμα. Αν και δεν πρόκειται για κάτι τόσο σημαντικό στην εκμάθηση της θηραματοφορίας, έχω διαπιστώσει ότι είναι πολύ διασκεδαστικό και για τον σκύλο και για μας.

• Απόρτ από νερό!
Όσοι ζούν κοντά σε νερά ,θάλασσα,λίμνη,ποτάμι, θα πρέπει απο πολύ νωρίς να οδηγούν το κουτάβι στα νερά, μπαίνοντας οι ίδιοι μέσα στην αρχή -το καλοκαίρι φυσικά!- ώστε να μάθει το νερό από μικρό. Αν ξέρει λοιπόν το νερό, θα είναι πολύ εύκολο να το μάθουμε στην συνέχεια το Απόρτ από νερό, χρησιμοποιώντας κάποια παραλαγή του μαξιλαριού. Θα βάλουμε μέσα κάποιο πλαστικό μπουκαλάκι κενό, ώστε να το κρατάει στην επιφάνεια του νερού, πάντα όμως με αρκετό βάρος, παραπλήσιο των θηραμάτων. Οι ασκήσεις είναι ίδιες, πρώτα "κάτω" ή "κάτσε",πετάμε το μαξιλάρι στο νερό,κοντά στην αρχή, και μετά δίνουμε το παράγγελμα "φέρτο",και φυσικά πολλά μπράβο,χάδια,μπισκότο, όταν το φέρει.

• Απόρτ με θήραμα!

Το σκυλί μας είναι πλέον "εξπέρ" στην επαναφορά του μαξιλαριού και είναι έτοιμο για την απομίμηση της πραγματικής θηραματοφορίας. Μιλάμε βέβαια πάντα για ψόφιο και κατεψυγμένο θήραμα, ποτέ ζωντανό!!. Θα αρχίσουμε με τα πιο μικρά, ορτύκι,τρυγόνι και προοδευτικά θα πάμε σε βαρύτερα. Πάμε λοιπόν στην αρχή πάλι, το σκυλί στο"κάτω",πετάμε κοντά το κατεψυγμένο θήραμα και μετά ,παράγγελμα "Αζόρ φέρτο".Η άσκηση τελειώνει με τα γνωστά, "Αστο", "Μπράβο", κλπ. Αν θέλει να κρατήσει περισσότερο το θήραμα, δεν προχωράμε καθόλου τις ασκήσεις. Θα επιμείνουμε υπομονετικά με το κόλπο της πίεσης των δακτύλων στα δόντια και "Αστο", έως ότου το σκυλί μας δίνει αμέσως το θήραμα . Αν όλα γίνονται όπως τα θέλουμε ,η συνέχεια είναι η ίδια. Αρχίζουμε σιγα-σιγά από κοντά, μετά πιο μακριά,πίσω από θάμνους και μικρά εμπόδια, το κρύβουμε σε μεγαλύτερους θάμνους, με τον καταπέλτη ,με το πιστολάκι και μετά πάμε στα νερά. Η αρχή είναι το παν. Αν μάθει ,και θα μάθει!, να τα κάνει σωστά όλα με το μαξιλάρι, τα θηράματα θα έρχονται στα χέρια μας αμέσως και χωρίς κανένα πρόβλημα.

Θα επαναλάβω εδώ, οτι όσο και αν ο πειρασμός είναι μεγάλος, δεν πρέπει ποτέ να το βάλουμε να φέρει θήραμα ζωντανό!! Πρέπει πρώτα να περάσει την εκπαίδευση του πραγματικού κυνηγιού, να σιγουρευτούμε οτι έχει σταθερή φέρμα και αν προτιμάμαι ακινησία στην τουφεκιά και μετά θα το αφήσουμε να πιάσει ζωντανό θήραμα. Οι περισσότεροι κυνηγοί κάνουν αυτό το βασικό λάθος,από την αγωνία τους να δούν το νέο "αστεράκι" να απορτάρει, και συνήθως έχουν μετά σοβαρά προβλήματα στην σταθερότητα της φέρμας, ελάττωμα καταστροφικό για το κυνήγι .



Η ΤΟΥΦΕΚΙΑ
• Θόρυβοι- Κρότοι
Η κροτοφοβία είναι από τα χειρότερα ελαττώματα και πολύ δύσκολα κόβεται.
Πολλοί κυνηγοί κάνουν το μεγάλο λάθος και δοκιμάζουν το σκυλάκι τους, ρίχνοντας με το 12αρι! Αν δεν φοβηθεί, ο κυνηγός είναι πολύ τυχερός! Συνήθως θα τρέξει μακριά του, μην ξέροντας τι το βρήκε!! Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιος άλλος ανίδεος τον συμβουλεύει να πάρει το σκυλί στην εξοχή και να ρίξει αρκετές φορές, ώσπου να συνηθίσει ο σκύλος! Αυτό πολλές φορές δημιουργεί στον σκύλο ένα αξεπέραστο σοκ, που το σέρνει σε όλη την μάλλον σύντομη ζωή του! Πολλά σκυλιά έχουν "χαθεί" λόγω του παθολογικού τους φόβου της τουφεκιάς. Μου έτυχαν πολλά σκυλιά με ελαφρά κροτοφοβία και ένα , το απέκτησα 9 μηνών λόγω αυτής της φοβίας, μια θηλυκιά Κούρτσχααρ με παθολογικό φόβο! Όλα κυνήγησαν στο τέλος πολύ καλά, και την τελευταία την έχω ακόμη -είναι τώρα 9 ετών- και είναι εκπληκτική στο κυνήγι, αν και μου πήρε πάνω από δύο χρόνια να την "στρώσω"!!

Τα σημερινά σκυλιά, κοστίζουν μια μικρή περιουσία και γι'αυτό θα είμαστε πολύ προσεκτικοί σε αυτό το κεφάλαιο. Θα αρχίσουμε απο πολύ νωρίς, όταν ακόμη είναι 3-4 μηνών ,να κάνουμε διάφορους θόρυβους την ώρα του φαγητού ή του παιγνιδιού. Στην αρχή από πολύ μακριά χτυπάμε δυνατά "παλαμάκια", και μετά κάποιον τενεκέ με ένα λεπτό ξύλο. Το σκυλάκι έχει τον νού του αλλού και συνήθως δεν αντιδρά, έτσι θα μικραίνουμε κάθε μέρα λίγο την απόσταση, προσέχοντας τις αντιδράσεις του. Όποτε αντιδράσει άσχημα, δηλ σταματήσει το φαϊ ή το παιγνίδι και δοκιμάσει να φύγει, σταματάμε αμέσως, πάμε κοντά του και το χαϊδεύουμε ώστε να αισθάνεται ασφάλεια, και αφήνουμε να περάσουν μερικές μέρες, και ξαναρχίζουμε υπομονετικά από πιο μακριά. Αν συνεχίσει να φοβάται αυτούς τους θορύβους, έχουμε κάποιο πρόβλημα, και γι'αυτό θα σταματήσουμε για μεγαλύτερο διάστημα (λίγες εβδομάδες). Αν όλα πάνε καλά, το πιθανότερο, θα έλθει η μέρα έτσι που το πλησιάζουμε σιγά-σιγά, που θα κτυπάμε το κουτί πάνω απ'το κεφάλι του και δεν θα δίνει σημασία.

• Το Πιστολάκι
Είναι γνωστά τα μικρά πιστολάκια του "εφέτη". Θα προμηθευτούμε ένα και θα το έχουμε πάντα στην τσέπη, σε όλη την διάρκεια της Βασικής εκπαίδευσης. Αρχίζουμε πάλι από πολύ νωρίς, όταν πλέον δεν αντιδρά καθόλου στους πιο πάνω θορύβους. Ξεκινάμε πάλι από πολύ μακριά (40 μ.)την ώρα του φαγητού, πυροβολούμε μια φορά και βλέπουμε τι κάνει. Αν δεν δώσει σημασία, το πιθανότερο, θα ξαναπυροβολήσουμε άλλη μια μόνο φορά.

Προσοχή! Ποτέ δεν θα πυροβολούμε συνεχώς! Οι επαναλαμβανόμενοι κρότοι είναι σφάλμα!!
Επαναλαμβάνουμε καθημερινά, ρίχνοντας 3-4 φορές την ώρα του φαγητού και του παιγνιδιού, πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά προσέχοντας πάλι τις αντιδράσεις του. Είπαμε, όποτε δούμε τον παραμικρό φόβο, σταματάμαι αμέσως και το χαϊδεύουμε. Η άσκηση πρέπει να πάει πάλι "πίσω". Ίσως σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, αλλά καλλίτερα να είμαστε σχολαστικοί, παρά να του δώσουμε ένα σοβαρό ελάττωμα που πολύ δύσκολα θα κοπεί χωρίς την βοήθεια επαγγελματία!

Το πιστολάκι θα το έχουμε και αργότερα όπως είπαμε μαζί, στις βόλτες στα χωράφια και θα ρίχνουμε αραιά μονούς πυροβολισμούς την ώρα της άσκησης του "ψάξε". Φυσικά το έχει συνηθίσει πια και αν θέλουμε να μάθει την ακινησία στην τουφεκιά, τώρα είναι η ώρα. Όταν μάθει όπως εξηγήσαμε καλά το "κάτω",με παράγγελμα, νεύμα και την σφυρίκτρα, θα ρίχνουμε μια φορά και θα υψώνουμε το χέρι για το "κάτω".Αν δεν το καταλάβει φωνάζουμε δυνατά και το παράγγελμα. Το σκυλάκι θα κάτσει και η άσκηση θα τελειώσει με το "φύγε"'η "ψάξε". Σιγά-σιγά , με την επανάληψη, θα κάθεται αμέσως με την τουφεκιά!

Όπως μάθαμε στις ασκήσεις του "Απόρτ", τώρα είναι πια εύκολο, αφού έχει μάθει να κάθεται με την τουφεκιά, πετάμε το μαξιλαράκι ή αργότερα το κατεψυγμένο θήραμα ενώ το σκυλί μας κάθεται και αντί του "φύγε" του λέμε "Απόρτ ή "φέρτο", ότι το έχουμε μάθει.

• Με το μεγάλο τουφέκι!
Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με το μικρό πιστολάκι, όταν πια το σκυλί μας το έχει μάθει καλά και είναι πια 7-8 μηνών, θα πάρουμε στο βουνό κάποιον φίλο μας και ενώ εμείς θα παίζουμε μαζί του, ο φίλος ρίχνει μια τουφεκιά ψηλά και από απόσταση 150 μ. Εάν το σκυλί δεν αντιδράσει, η απόσταση θα λιγοστέψει κατά λίγα μέτρα και θα ξαναρίξει άλλη μια φορά μόνο. Φτάνουν δυό φορές για την πρώτη μέρα! Ο ήχος απ'το 12αρι είναι πολύ δυνατός για το μικρό σκυλί. Θα συνεχίσουμε όμως τις ασκήσεις με το μικρό πιστολάκι. Και όπως θα καταλάβατε την επόμενη φορά πιο κοντά και πιο κοντά. Επαναλαμβάνω μόνο μονές τουφεκιές και σε αρκετή χρονική απόσταση!

Όταν ο βοηθός έλθει πολύ κοντά, χωρίς καμμία άσχημη αντίδραση του σκυλιού, θα πάρουμε εμείς το τουφέκι και θα αντικαταστήσουμε στις ασκήσεις μας το πιστολάκι. Είναι πλέον η ώρα, αφού τελειώσει επιτυχώς όλες τις ασκήσεις του Απόρτ, να περάσουμε στο πραγματικό ,ζωντανό θήραμα!!



Η ΦΕΡΜΑ


• Φέρμα με παράγγελμα!!

Δεν υπάρχει βέβαια φέρμα με παράγγελμα, η φέρμα είναι ένστικτο που διατηρήθηκε με την επιλεκτική διασταύρωση στις διάφορες φυλές. Αλλά πρέπει να μάθουμε στον σκύλο μας κάποιου είδους ακινησία με παράγγελμα! Τα παραγγέλματα είναι αρκετά και διαφορετικά ,(στοπ, περίμενε ,σιγά)αλλά εγώ χρησιμοποίησα με επιτυχία το "σιγά", σαν πιο σύντομο και εύηχο!
Όταν λοιπόν το σκυλί μας έχει μάθει καλά όλα τα βασικά, θα του μάθουμε να σταματάει όρθιο και ακίνητο με παράγγελμα. Στο βουνό και στα μέρη που ξέρει το σκυλί απο τα προηγούμενα μαθήματα, θα το δέσουμε σε ένα μάλλον μακρύ σχοινάκι και θα αντικαταστήσουμε το λουρί του, με ένα άλλο που σχοιματίζει θηλιά που αν τραβήξουμε θα το σφίξει.
Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνω οτι η περιοχή των ασκήσεων ΔΕΝ πρέπει να έχει θηράματα, που θα αποσπάσουν την προσοχή του σκυλιού μας από την εκτέλεση των ασκήσεων.

Ετοιμαζόμαστε και μεις για αρκετό τροχάδην, και μαζεύουμε στο χέρι μας για τις πρώτες ασκήσεις το περισσότερο μήκος του σχοινιού. Βάζουμε το σκυλί κάτω και σε λίγο δίνουμε το παράγγελμα "φύγε" τρέχοντας δίπλα στο σκυλί! Ελαττώνουμε τον ρυθμό μετά λέγοντας "πίσω" που το γνωρίζει καλά και στην συνέχεια σταματάμε απότομα και έχοντας το σκυλί δίπλα μας, τραβάμε ελαφρά την θηλιά μουρμουρίζοντας "σιγάάά...σιγάάά!!"Το σκυλί φυσικά θα μείνει ακίνητο αφού κρατάμε σφικτά την θηλιά. Η άσκηση τελειώνει σε λίγα μόνο δεύτερα και με τα γνωστά μπράβο-μπράβο και μετά ,πάλι απ΄την αρχή:"φύγε", τρέξιμο μαζί του , και σε λίγο στοπ και τα ίδια. Θα το κάνουμε αυτό μερικές φορές συνέχεια-όσο αντέχουμε φυσικά!- και κατόπιν θα αφήνουμε το σκυλί να ψάξει σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες μας. Τις επόμενες μέρες ,δοκιμάζουμε πρώτα το παράγγελμα"σιγάάά", και μετά αν δεν κάθεται ακίνητο,το τράβηγμα της θηλιάς.Το σκυλί θα μάθει γρήγορα να μένει ακίνητο δίπλα μας μόνο με το παράγγελμα. Θα αφήνουμε σταδιακά να μακραίνει το σχοινί και η απόσταση από εμάς για να δίνουμε το παράγγελμα, όσπου να έλθει η στιγμή να λύσουμε το σκυλί που υπακούει αμέσως και να δίνουμε τα παραγγέλματα απο όλο και πιο μακριά και να τον αφήνουμε περισσότερη ώρα ακίνητο ώσπου να τον "ελευθερώσουμε". Στην συνέχεια θα αρχίσουμε, ενώ ο σκύλος παραμένει ακίνητος, να γυρίζουμε αργά γύρω του σε όλο και μεγαλύτερη απόσταση, να κλωτσάμε τους θάμνους και να κάνουμε διάφορες κινήσεις, σαν να ξεφωλιάζουμε θήραμα! Αν το σκυλί κουνηθεί του φωνάζουμε το παράγγελμα, και αν δεν υπακούσει, το βάζουμε "κάτω" το δένουμε και επαναλαμβάνουμε την άσκηση, χωρίς περιττές φωνές και άχρηστα νεύρα!! Όταν πλέον υπακούει αμέσως στο "σιγά", και άν έχουμε αποφασίσει να μάθουμε στον σκύλο μας να μένει ακίνητος με την τουφεκά, θα ρίχνουμε πρώτα και μετά θα δίνουμε την διαταγή "σιγάάά", τραβώντας ελαφρά το σχοινί. Μετά από λίγες μέρες με συνεχείς επαναλήψεις των ασκήσεων ακινησίας με παράγγελμα ή τουφεκιά, το σκυλί μας είναι έτοιμο πλέον να δεί και να φερμάρει το ζωντανό θήραμα!
• Φέρμα με ζωντανό θήραμα
Έτοιμοι λοιπόν για την μεγάλη στιγμή, την πρώτη επαφή με ζωντανό θήραμα. Θα αρχίσουμε με μικρά ,ορτύκι , περιστέρι, και μετά πέρδικα (εκτροφείου). Δένουμε στα πόδια του πουλιού ένα ξύλο, με βάρος ανάλογο του θηράματος, ώστε να πετάει μεν ,αλλά όχι πολύ μακριά. Εδώ ίσως χρειαστούμε πάλι την βοήθεια κάποιου φίλου που θα κρύβει το πουλί σε μικρό θάμνο. Οδηγούμε τον σκύλο δεμένο με το μακρύ σχοινί, αντίθετα απ'τον άνεμο ,με το παράγελμα "ψάξε". Τα σκυλιά φέρμας, συνήθως εκδηλώνουν το ένστικτο σε μικρή ηλικία, φερμάροντας με το μάτι, πεταλούδες, γάτες κλπ. Αν λοιπόν πλησιάσουμε αρκετά το κρυμένο πουλί, ο σκύλος μας θα το μυρίσει, και στον πρώτο του σταμάτημα -δισταγμό,του λέμε το "σιγάάά!Αν δεν σταματήσει, τεντώνουμε την θηλιά λέγοντας συνεχώς "σιγάάά-σιγάάά!". Ο σκύλος θα μείνει ακίνητος και θα βάλουμε τον "βοηθό" μας σε λίγα δευτελόλεπτα μόνο, να ξεπετάξει το πουλί.

Σ'αυτό το σημείο, αν και είναι νομίζω περιττό, θα τονίσω ιδιαίτερα οτι ποτέ δεν αφήνουμε ή ακόμη χειρότερα προτρέπουμε το σκυλί φέρμας, να ξεπετάξει το θήραμα! Αν το κάνουμε ,έστω και μία φορά, θα πρέπει πρώτα να θυμηθούμε τις προσπάθειες και τον χρόνο που ξοδέψαμε για να του μάθουμε όλα όσα ξέρει. Θα πρέπει να ξέρουμε οτι τα ξεγράψαμε με μιας!!
Το πουλί πέταξε αλλά όχι και τόσο μακριά λόγω του ξύλου που σέρνει και ρίχνουμε μια τουφεκιά ή με το πιστολάκι. Ο σκύλος ξέρει το μάθημα και μένει ακίνητος ή κάθεται, αν προσπαθήσει να τρέξει πίσω απ'το πουλί που πέταξε, που φυσικά είναι κάτι καινούργιο και πολύ ερεθιστικό θέαμα, θα τον τραβήξουμε δυνατά πίσω να πονέσει!! λέγοντας συγχρόνως "κάτω". Αφού τον χαϊδέψουμε για λίγη ώρα σε αυτήν την καθιστή στάση, θα ξεκινήσουμε πάλι με το "ψάξε", να επαναλάβουμε την άσκηση. Το σκυλί θα ξαναβρεί πιο εύκολα τώρα το πουλί και θα σταματήσει μόνο του, ίσως προσπαθήσει να κάνει λίγα σιγανά βήματα για να το πλησιάσει. Θα προσέχουμε πολύ εδώ, αν δεν σταματάει ,θα δίνουμε αμέσως το "σιγάάά" και θα σφίγγουμε λίγο την θηλιά. Θα περιμένουμε λίγο σε αυτήν την πρώτη φέρμα του, και θα "ξεπετάμε" το πουλί ( ο βοηθός). Μετά τουφεκιά και ακινησία. Σε λίγες μέρες δεν θα χρειάζεται πλέον το σχοινί και ο βοηθός. Θα αφήνουμε το σκυλί στο αυτοκίνητο για να μην βλέπει που κρύβουμε το θήραμα, θα πάρουμε εμείς μετά το τουφέκι και θα πάμε κανονικά με το έτοιμο πλέον σκύλο μας, να βρεί με το "ψάξε" το πουλί, και να το φερμάρει .

Οι ασκήσεις και εδώ θα γίνονται πάντα σύμφωνα με το πρόγραμμα. Ποτέ δεν θα αφήνουμε τον σκύλο να κάνει οτιδήποτε άλλο! Είναι πολύ κρίσιμη περίοδος αυτή, το σκυλί που έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με πουλιά που πετάνε, φυσικό είναι να έχει την τάση να τα ακολουθήσει, να τα πιάσει, ή ακόμη και να μην τα φερμάρει! Εμείς θα πρέπει να το διορθώνουμε πάντα, σύμφωνα με τους κανόνες που του έχουμε μάθει τόσους μήνες. Αν δεν συμορφώνεται εύκολα, θα ξαναγυρίζουμε πίσω στις ασκήσεις και θα επαναλαμβάνουμε όσες φορές και αν χρειαστεί την συγκεκριμένη άσκηση που δεν λέει να εκτελέσει, ώσπου να γίνεται πάντα τέλεια!

• Θηραματοφορία ζωντανού θηράματος!
Το τελευταίο μάθημα πριν να πάρουμε το σκυλί μας στο κυνήγι, θα είναι να το μάθουμε να πιάνει και να φέρνει το σκοτωμένο θήραμα. Το τονίζω αυτό, πάντα σκοτωμένο και ακίνητο! Ποτέ δεν δεν πρέπει να αφήνουμε τον νεαρό μας "κυνηγό" , να πιάσει στο στόμα πουλί ζωντανό, που φυσικό είναι να προσπαθεί να φύγει. Ο σκύλος θα το σφίξει για να μην του φύγει, και θα έχουμε πολύ πιθανόν, ένα σκύλο που θα δαγκώνει και θα "χαλάει" τα θηράματα. Ίσως ακόμη χειρότερο, να του αρέσει τόσο πολύ, που θα αρχίσει να "σπάει" την φέρμα του ,προσπαθώντας να το πιάσει και να "γευτεί" την αγγαλίαση του "φόνου", που είναι πολύ δυνατό αρχαίγονο ένστικτο στα κυνηγετικά σκυλιά!

Γι'υτόν τον λόγο, όταν δούμε ότι έμαθε καλά να μένει ακίνητο με την τουφεκιά, θα πυροβολήσουμε το "δύστυχο" πουλί , που βέβαια σαν θήραμα εκτροφείου, η μοίρα του ήταν προδιαγγεγραμμένη, και αν δούμε οτι δεν έπεσε νεκρό και τελείως ακίνητο, θα του δώσουμε την "χαριστική βολή" και αφού αφήσουμε να περάσουν λίγα δεύτερα, θα στείλουμε το σκυλί να το φέρει με το "φέρτο".Το σκυλί που γνωρίζει καλά την άσκηση, θα το φέρει γρήγορα στα χέρια μας και θα περιμένει την γνωστή του επιβράβευση. Αν επιχειρήσει να κάνει λίγες βόλτες με το πουλί στο στόμα, θα του γυρίσουμε την πλάτη και ενώ απομακρυνόμαστε με σιγανά βήματα, φωνάζουμε "φέρτο Αζόρ", Μπράβο Αζόρ", συνεχώς. Ο σκύλος μας γνωρίζει καλά την κίνηση αυτή και θα μας ακολουθήσει , μόλις μας φτάσει, θα σκύψουμε αμέσως, θα του πιάσουμε το ρύγχος, και εφαρμόζοντας το κόλπο με τα δάκτυλα στα δόντια (όπως έχουμε δει), θα του πάρουμε το πουλί, με άφθονα "Μπράβο και χάδια".

Αν όλα πάνε καλά, εμείς θα αποφασίσουμε ,σύμφωνα με την πρόοδο του νεαρού μας σκυλιού, πότε θα τον πάρουμε στο κυνήγι!!



ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΑΡΟ ΣΚΥΛΟ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ
• Οι πρώτες εμπειρείες!
Μετά από πολύμηνη υπομονή, κόπο , ευχάριστες μέρες αλλά και μέρες απογοήτευσης και στεναχώριας, ήλθε επιτέλους η μέρα που θα πάρουμε το νεαρό μας σκύλο στο κυνήγι.

Προσοχή!. Δεν πρέπει να αφήσουμε να μας συνεπάρει η συγκίνηση και η δίκαιη επιθυμία να δούμε τα αποτελέσματα των κόπων μας. Δεν ξεχνάμε οτι έχουμε βέβαια ένα καλά ντρεσσαρισμένο σκυλί , αλλά άπειρο και άσχετο με τα κόλπα που εφαρμόζουν τα άγρια θηράματα, που βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με τα "κοτόπουλα"! Ακόμη πρέπει να ξεχάσουμε τελείως την "τσάντα" μας. Δηλ. εμείς θα έχουμε το νου μας στις αντιδράσεις του σκύλου μας, και όχι βέβαια το πόσα θηράματα θα "πιάσουμε". Αν είναι δυνατόν να πάμε την πρώτη φορά με κάποιον φίλο στο κυνήγι, για να είμαστε αφοσιωμένοι στην εργασία του σκύλου μας. Το μακρύ σχοινί έτοιμο για να προλάβουμε κάθε "ατόπημά" του, τα σκυλομπισκότα στην τσέπη και φύγαμε!
Απαράβατος κανόνας1:Ποτέ δεν τουφεκάμε πουλιά που δεν φερμάρει το σκυλί μας.
Όπως τσίχλες, κοτσύφια, τρυγόνια κλπ. Το σκυλί το θέλουμε για τα πουλιά που δεν πετάνε απο "κλαδί σε κλαδί!".Αν κάνουμε το λάθος και τουφεκίσουμε τέτοια πουλιά και μάλιστα αφήσουμε το σκυλί να τα πιάσει στο στόμα, μάλλον θα έχουμε έναν σκύλο που θα φερμάρει ότι πουλί κι'αν υπάρχει στους θάμνους και στις ρεμματιές, με αποτέλεσμα να αφήνει πίσω του τα πραγματικά θηράματα "φέρμας", πέρδικες, μπεκάτσες, ορτύκια. Όποτε θέλουμε να πάμε σε τέτοια κυνήγια, δεν θα πάρουμε το σκυλί μας.
• Απαράβατος κανόνας2:Πρέπει να πάμε σε μέρος που θα είμαστε μόνο εμείς και όχι άλλοι κυνηγοί.
Αν δούμε άλλους, θα γυρίζουμε αμέσως πίσω στο αυτοκίνητο και θα αλλάξουμε τόπο! Σ'υτό είμαι κατηγορηματικός.

Έχω έναν φίλο που έχει ένα νεαρό Πόϊντερ, αδελφάκι ενός δικού μου και καλά γυμνασμένο. Στο πρώτο κυνήγι που το πήρε, είχε την "ατυχία" να πέσει σε πέρασμα ορτυκιών! Που να το φανταστεί βέβαια! Μόλις ξημέρωσε, τα ορτύκια ήσαν παντού και οι τουφεκιές έπεφταν ασταμάτητα γύρω του, ενώ αυτός προσπαθούσε με χάδια να ηρεμήσει το σκυλί του, που φυσικά είχε τρομοκρατηθεί από τον "πόλεμο",ενώ ποτέ δεν είχε δείξει κανένα σημάδι κροτοφοβίας κατά την εκπαίδευση. Αν και έχουν περάσει από τότε δύο χρόνια, ακόμη το σκυλί φοβάται την τουφεκιά! Ψάχνει καλά ,τρέχει πολύ, αλλά με την πρώτη τουφεκιά σταματάει και γυρίζει κοντά στο αφεντικό του. Θα το στρώσει βέβαια, όσο χρόνο κι'αν του πάρει, αλλά το αναφέρω σαν παράδειγμα για να κατανοήσουμε τι κινδύνους και απρόοπτα έχουμε να αντιμετωπίσουμε με άλλους κυνηγούς γύρω μας , που βέβαια δεν "χολοσκάνε" για την εκπαίδευση του νεαρού μας σκύλου!

Αν κατα διαβολική σύμτωση μας τύχει και μας "πέρασμα" ,θα έχουμε συνεχώς το νου μας στο σκυλί μας και αφού θα είμαστε μόνοι στην περιοχή, εμείς θα αποφασίσουμε πόσες φορές θα τουφεκίσουμε. Είπαμε , δεν μας ενδιαφέρει η τσάντα, μόνο η πρόοδος του γυμνασμένου μας σκύλου, όσο μεγάλος και αν είναι ο πειρασμός! Ανάλογα με τις αντιδράσεις του θα πράξουμε. Θα διορθώνουμε αμέσως κάθε "παραστράτημά" του ,δένοντάς τον με το σχοινί και βάζοντάς τον στην θέση "κάτω",θα ξαναξεκινάμε το ψάξιμο προσέχοντας να κάνει ακριβώς ότι έχει μάθει. Αν δεν υπακούει, η πρώτη μας έξοδος τελειώνει "άδοξα", θα σταματήσουμε αμέσως και θα γυρίσουμε στο σπίτι.

Κατά πάσα πιθανότητα όμως, όλα θα πάνε καλά. Κατά την διάρκεια της πρώτης εξόδου μας, εκτελούμε αραιά και πού, όλες τις ασκήσεις με τα παραγγέλματα ,ψάχνουμε πάντα με αντίθετο άνεμο και αν είμαστε τυχεροί να βρεί το σκυλί μας και να φερμάρει θήραμα, θα ακολουθήσουμε όλα όσα του έχουμε μάθει τόσους μήνες.

Κάθε σκυλί έχει διαφορετικό χαρακτήρα, είναι απαραίτητο λοιπόν να προσαρμόσετε ότι διαβάσατε σε όλα τα προηγούμενα άρθρα στον χαρακτήρα του σκύλου σας. Την διάρκεια των επι μέρους ασκήσεων, τον χρόνο αφομίωσής τους , ώστε να μην του γίνονται βαρετές κλπ. Είναι όμως ο "γενικός κανόνας"που πρέπει να ακολουθήσετε για να έχετε ένα πολύτιμο σύντροφο και φίλο στο κυνήγι!